Velvet Sunsets

VELVET SUNSETS

From where I am are the best sunsets;
Always different, yet forever sad
Masking in red orange sweetness
Or with deep melancholic yellow
Unbounded hues of longing and struggle
Beneath near midnight blue skies
Quick to vanish underneath
Each and everyone’s sea of apathy and confusion;
Drowning each and every unforgiving day,
Only to be given life that is lifeless
And loveless still while you seemed so far away
Always drawing tears from the innermost
Pits of loneliness and profoundest romances
Where silence and knowing is
The only friend and companion –
Funny, we differ in looking at sunsets
Though alike in placidly keeping watch –
It must be that we warmly held hands
And smiled while it faded away.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Ang Demonisasyon ng Paglaya: Paano Ginawang “Salot” ang Demokratikong Pakikibaka

Image
  May isang malalim na sakit sa kasalukuyang lipunang Pilipino: ang mismong mga puwersang dapat ipinagtatanggol—mga magsasaka, manggagawa, kabataan, katutubo, human rights defenders, mamamahayag, abogado, guro, development workers, at mga organisasyong lumalaban sa pang-aapi—ang siya pang ginagawang kahina-hinala, delikado, marahas, o “kaaway ng bayan.” Ito ang mas malupit kaysa ordinaryong paninira. Hindi lang ito simpleng propaganda ng Estado. Hindi lang ito bunganga ng militar, pulis, troll farms, o bayarang tagapagsalita ng naghaharing uri. Mas nakababahala ito dahil pati sa hanay ng liberals, centrists, civil society professionals, at ilang bahagi ng left spectrum, may lumalaganap na takot, pagkasuklam, o moral distancing sa mga puwersang tunay na nagsusulong ng malalim na pagbabago. Hindi ito inosenteng pagkakaiba ng opinyon. Ito ay sintomas ng isang lipunang tinuruan na mas matakot sa lumalaban kaysa sa nang-aapi. Ang red-tagging bilang wika ng kapangyarihan Sa Pilipinas, an...
Read more

BULAHAW, BULAHAW, KAILAN KA PAPANAW

Image
  Ang sobrang ingay — lalo na ang videoke at pagpapatugtog nang ubod-lakas sa gabi — ay hindi simpleng “kasiyahan.” Kabastusan iyan na ginawang normal. Kawalang-pakialam iyan na binihisan lang ng salitang “libangan.” Sa lahat ng oras iyan - at lalo kapag lampas alas-diyes na, mas malinaw pa -- hindi na iyan saya. Pambubulahaw na iyan. Paglabag na iyan. Kriminal na gawain na.  Huwag na nating lokohin ang sarili natin. Ang taong nagbabanda, nagpapatugtog, nagvi-videoke nang malakas habang may mga kapitbahay na gustong magpahinga, may sanggol na natutulog, may maysakit, may matandang hinihingal, may estudyanteng nag-aaral, may manggagawang gigising nang madaling-araw — ay hindi lang maingay. Makasarili siya. Pinipili niyang ipataw ang sarili niyang aliw sa buong komunidad. Gusto niyang ang lahat ay tiisin o sakyan o unawain ang trip niya. Gusto niyang ang buong paligid ay magdusa para lang marinig ang boses niyang sintunado at ang tugtog niyang walang pakundangan. At dito pumapas...
Read more

Mga Teatro ng Kakayahan, Komadrona ng Kabulukan

Image
May mga gabi na ang naiisip ko ay hindi naman ang trabaho mismo, kundi ang paraan ng pagkasira ng isang opisina. Hindi iyong biglang gumuho. Hindi iyong may isang malaking eskandalo at sabay-sabay tayong lahat na napamulat. Mas mapanira iyong dahan-dahan. Iyong halos hindi mo mapansin noong una dahil mukha namang maayos ang lahat. May mga meeting. May mga ulat. May mga deck. May mga taong laging present. May mga salitang magaganda ang tunog: strategy, alignment, transformation, excellence. Ngunit sa ilalim ng lahat ng iyon, may kung anong unti-unting humihina. Parang bahay na maganda pa ang pintura pero anay na ang haligi. At madalas, doon ko nakikilala ang isang uri ng lider na hindi ko agad pinangalanan noon. Hindi sila laging pasigaw. Hindi sila laging lantad na inutil. Sa katunayan, madalas sila pa ang mukhang composed, articulate, marunong makisama, marunong magpatawa sa tamang tao, marunong magbigay ng tamang tono sa tamang mesa. Pero habang tumatagal, makikita mo na ang tunay ni...
Read more