notes...

Sa usapin ng imbestigasyon at mga warrant ng Ronald dela Rosa kaugnay ng umano’y mga krimen laban sa sangkatauhan sa ilalim ng madugong “war on drugs” ng administrasyon ni Rodrigo Duterte, lumitaw muli ang isang malawak at agresibong depensa mula sa mga grupong maka-Duterte o tinatawag na DDS. Sa unang tingin, tila puno ng legalidad, nasyonalismo, at pagtatanggol sa soberanya ang kanilang mga argumento. Ngunit kapag sinuri nang mabuti, marami sa mga ito ay hindi tunay na nakabatay sa maayos na pangangatwiran kundi sa emosyonal na pagkakakilanlan, tribalismo sa politika, selective reasoning, at samu’t saring cognitive fallacies o pagkakamali sa pag-iisip. Hindi ito simpleng usapin ng pagkakaiba ng opinyon. Ang mas malalim na problema ay kung paano ginagamit ang maling lohika upang ipagtanggol ang kapangyarihan at pigilan ang pananagutan. Sa halip na mahinahong talakayin kung may sapat bang batayan ang ICC o kung paano gumagana ang internasyonal na batas, maraming argumento ang umiikot l...

  If we look at the current state of the Civil Service Commission’s Strategic Performance Management System (SPMS) under MC No. 6, s. 2012 without sugarcoating anything, it becomes clear that the issue is not simply about poor implementation. This is not a matter of people failing to comply, lacking training, or not trying hard enough. The deeper truth is this: SPMS is a system with the right intentions, but it lacks the structure, discipline, and logic to function as a real performance management system. Instead, it has largely become a system of ratings, forms, and administrative compliance—rather than one that actually delivers results and public value. On paper, SPMS has solid foundations. It recognizes that individual performance should be linked to organizational performance. It promotes cascading of targets. It establishes a performance management cycle. But this is where its strength ends—in theory. In practice, it does not provide enough mechanisms to make these ideas real...

Sa unang tingin, ang opisina ay isang maayos na mekanismo—may malinaw na hierarchy, may job descriptions, may performance targets. Ngunit sa ilalim ng pormal na istrukturang ito, may isa pang sistemang hindi nakasulat, hindi inaamin, ngunit mas epektibong gumagalaw: ang mundo ng mga clique. Hindi ito basta samahan ng magkakaibigan. Isa itong tahimik na imperyo—isang saradong bilog na may sariling lohika ng kapangyarihan, impluwensiya, at proteksyon. Dito, ang tunay na currency ay hindi kakayahan o resulta, kundi lapit. Kung sino ang kabilang, siya ang may access—sa impormasyon, sa oportunidad, sa pabor. At kung sino ang wala, kahit gaano pa kagaling, ay nananatiling nasa gilid, nakatingin, umaasang mapansin. Unti-unti, nagbabago ang pakiramdam ng trabaho. Hindi na ito tungkol sa kung gaano ka kahusay, kundi kung kanino ka nakakabit. Sa kontekstong Pilipino, madalas itong umuusbong sa anyo ng barkadismo. Sa simula, inosente: sabayang kainan, biruan, tulungan. Ngunit habang tumatagal, an...