notes...

Sa usapin ng imbestigasyon at mga warrant ng Ronald dela Rosa kaugnay ng umano’y mga krimen laban sa sangkatauhan sa ilalim ng madugong “war on drugs” ng administrasyon ni Rodrigo Duterte, lumitaw muli ang isang malawak at agresibong depensa mula sa mga grupong maka-Duterte o tinatawag na DDS. Sa unang tingin, tila puno ng legalidad, nasyonalismo, at pagtatanggol sa soberanya ang kanilang mga argumento. Ngunit kapag sinuri nang mabuti, marami sa mga ito ay hindi tunay na nakabatay sa maayos na pangangatwiran kundi sa emosyonal na pagkakakilanlan, tribalismo sa politika, selective reasoning, at samu’t saring cognitive fallacies o pagkakamali sa pag-iisip. Hindi ito simpleng usapin ng pagkakaiba ng opinyon. Ang mas malalim na problema ay kung paano ginagamit ang maling lohika upang ipagtanggol ang kapangyarihan at pigilan ang pananagutan. Sa halip na mahinahong talakayin kung may sapat bang batayan ang ICC o kung paano gumagana ang internasyonal na batas, maraming argumento ang umiikot l...

  If we look at the current state of the Civil Service Commission’s Strategic Performance Management System (SPMS) under MC No. 6, s. 2012 without sugarcoating anything, it becomes clear that the issue is not simply about poor implementation. This is not a matter of people failing to comply, lacking training, or not trying hard enough. The deeper truth is this: SPMS is a system with the right intentions, but it lacks the structure, discipline, and logic to function as a real performance management system. Instead, it has largely become a system of ratings, forms, and administrative compliance—rather than one that actually delivers results and public value. On paper, SPMS has solid foundations. It recognizes that individual performance should be linked to organizational performance. It promotes cascading of targets. It establishes a performance management cycle. But this is where its strength ends—in theory. In practice, it does not provide enough mechanisms to make these ideas real...

Sa unang tingin, ang opisina ay isang maayos na mekanismo—may malinaw na hierarchy, may job descriptions, may performance targets. Ngunit sa ilalim ng pormal na istrukturang ito, may isa pang sistemang hindi nakasulat, hindi inaamin, ngunit mas epektibong gumagalaw: ang mundo ng mga clique. Hindi ito basta samahan ng magkakaibigan. Isa itong tahimik na imperyo—isang saradong bilog na may sariling lohika ng kapangyarihan, impluwensiya, at proteksyon. Dito, ang tunay na currency ay hindi kakayahan o resulta, kundi lapit. Kung sino ang kabilang, siya ang may access—sa impormasyon, sa oportunidad, sa pabor. At kung sino ang wala, kahit gaano pa kagaling, ay nananatiling nasa gilid, nakatingin, umaasang mapansin. Unti-unti, nagbabago ang pakiramdam ng trabaho. Hindi na ito tungkol sa kung gaano ka kahusay, kundi kung kanino ka nakakabit. Sa kontekstong Pilipino, madalas itong umuusbong sa anyo ng barkadismo. Sa simula, inosente: sabayang kainan, biruan, tulungan. Ngunit habang tumatagal, an...

Ang Labor Day ay hindi nagsimula bilang ordinaryong holiday. Ugat nito ang matinding pakikibaka ng mga manggagawa para sa 8-oras na araw ng paggawa, lalo na sa mga welga sa Chicago noong 1886 at sa Haymarket Affair, na naging pandaigdigang simbolo ng laban para sa karapatan ng manggagawa. Noong 1889, itinakda ng Second International ang Mayo 1 bilang araw ng pagkilala at pakikibaka ng uring manggagawa.   Sa Pilipinas, ang Labor Day ay may sariling militanteng kasaysayan. Noong Mayo 1, 1903, nagmartsa ang Unión Obrera Democrática Filipina sa harap ng Malacañang upang igiit ang karapatang pang-ekonomiya ng manggagawa at kalayaan ng bayan. Hindi ito seremonyas; ito ay hamon sa kapangyarihan.   Ang kabuluhan ng Labor Day ay malinaw: paalala ito na ang sahod, benepisyo, oras ng trabaho, karapatang mag-unyon, at ligtas na paggawa ay hindi regalo ng amo o gobyerno. Lahat ng ito ay bunga ng sama-samang pagkilos. Kapag ginawang simpleng long weekend Bunga ito ng dugo, pawis, at tapan...

  May isang malalim na sakit sa kasalukuyang lipunang Pilipino: ang mismong mga puwersang dapat ipinagtatanggol—mga magsasaka, manggagawa, kabataan, katutubo, human rights defenders, mamamahayag, abogado, guro, development workers, at mga organisasyong lumalaban sa pang-aapi—ang siya pang ginagawang kahina-hinala, delikado, marahas, o “kaaway ng bayan.” Ito ang mas malupit kaysa ordinaryong paninira. Hindi lang ito simpleng propaganda ng Estado. Hindi lang ito bunganga ng militar, pulis, troll farms, o bayarang tagapagsalita ng naghaharing uri. Mas nakababahala ito dahil pati sa hanay ng liberals, centrists, civil society professionals, at ilang bahagi ng left spectrum, may lumalaganap na takot, pagkasuklam, o moral distancing sa mga puwersang tunay na nagsusulong ng malalim na pagbabago. Hindi ito inosenteng pagkakaiba ng opinyon. Ito ay sintomas ng isang lipunang tinuruan na mas matakot sa lumalaban kaysa sa nang-aapi. Ang red-tagging bilang wika ng kapangyarihan Sa Pilipinas, an...

  May mga tao na hindi lamang gustong makitang masipag, matalino, o “reliable.” Gusto rin nilang makitang banal. Kaya ikinukuwento nila sa iba na nagrosaryo sila bago ang meeting, nagpa-misa para sa isang mahirap na sitwasyon, nag-alay ng itlog kay Sta. Clara bago ang presentasyon, at kapag hindi sila napahiya o napagalitan, agad nilang inuugnay ang resulta sa kanilang “spirituality.” Sa unang tingin, tila inosenteng pahayag lamang ito ng pananampalataya. Ngunit kapag sinuri nang mabuti, madalas itong hindi anyo ng malalim na espirituwalidad kundi isang masalimuot na halo ng superstisyon, pag-iwas sa pananagutan, at pagpapabango ng moral na imahe. Ang tunay na pananampalataya ay karaniwang tahimik, mapagpakumbaba, at hindi palabandera. Hindi nito kailangang iparada ang sarili para mapaniwala ang iba na “mabuti” ang maydala nito. Ngunit sa may mga taong ginagamit ang relihiyosong wika at ritwal bilang panangga sa sariling pagkukulang. Kapag palpak ang trabaho, kulang ang paghahanda,...